Soños de Delft

Convite

2006-08-23T10:13:00.000+02:00

O 11 de outubro de 2005 abrín estes soños con este texto e con esta imaxe (perdidos por mor dunha mudanza entorpecida pola miña escasa habelencia tecnolóxica, e que hoxe recupero).

"Soño (lat. somniu(m) s.m. 1. Imaxes, pensamentos e outros fenómenos psíquicos que se manifestan durante o sono e que se perciben como reais. 2. fig. Esperanza, proxecto realizable; ilusión. 3. fig.Imaxinación de cousas imposibles; fantasía, ilusión, quimera.

Desexo estar algún día en Delft, sentir a luz baixo a que pintou Vermeer.

Mentras agardo, eiquí haberá un lenzo de imaxes e pensamentos e de fenómenos psíquicos, que se manifestarán nos sonos, nas vixilia e nos días que virán..."

Hoxe mudo de casa pero o fogar segue sendo o mesmo, así que agardo por vós, unha apreta para todos os que estades e para os que viredes.

Aínda queda moito por facer, e as reformas han durar tempo, aínda así Vinde!.

Estades convidados!

Aperitivo

2006-08-19T10:27:00.000+02:00

Ben, como estes días ando un puco apurada (e que as vacacións son moi estresantes, je, je) e case non paro na casa nin me sento diante do ordenador, poño ao xeito da querida Pícara, unha imaxe tomada nun pub de Londres e que ten un trasfondo pictórico (como non!) ...Pode ser tamén un pequeno xogo ou adiviña para ver se nos atopades, ao Xeógrafo e a min na foto, e mirar tamén se vos lembra a algunha pintura moi recoñecida da National Gallery e a outra que quizais o é menos, mais é do meu querido Vermeer e que está no Kunsthistorisches Museum de Viena.

Cando sente un ratiño máis diante do PC xa contarei un pouquiño máis da magnífica visita á pérfida Albión.

Chegar e encher

2006-08-09T20:21:00.000+02:00

E chegar para ver isto...aterraxe en Lavacolla.

Sen palabras.

Cambiará o mundo?

2006-07-30T10:41:00.000+02:00

Churrasco, conversa, cantada e botellón en Bonaval.

Arredor das 20: 00 cheguei da xantanza blogueira...que millor xeito de entrar case nas vacacións que coñecendo xente á que deveces por coñecer e a outra á que dá ledicia ter coñecido, e coa que hei de encher nos vindeiros días a sección de soñadores.

En fin un domingo para non esquecer, aínda que xa case estou pagando as consecuencias do exceso de cervexa.

E mañá, derradeiro día de traballo, comeza a conta atrás para London, e moitos días de ausencia nesta casa virtual, ou non...quen sabe.

Aproveito un ilusionante agasallo transoceánico para despedirme ata a regreso..Bicos e milleiros de apretas para todos, todos.

A Terra

2006-07-25T18:06:00.000+02:00

"As nosas esperanzas non caben nos lindeiros da razón. Mataremos , se é preciso, á saudade; porque a saudade cicais sexa unha espranza entristecida, ladoroeira de aicións.

Galiza ten hoxe unha forza vital capaz de conducila a todol-os delirios de grandeza. Pode chegar á loucura, pero -ouvídeo ben, hespañoes-, endexamáis chegará ao suicidio. E Galiza deixará de loitar pol-a liberdade cando a conquira.

Pedimos...

Pedimos que a nosa Terra sexa nosa. Porque somos fillos d-ela. Porque ninguén máis pode gobernala. Porque ninguén máis pode cumprir a postrimeira manda dos nosos hirmáns: os que deron a vida pola liberdade."

Castelao

Chao Chip

2006-07-22T09:54:00.000+02:00

Esta era Chip, na foto ainda é pequeniña, ten só uns mesiños, e agora debía ter pouco máis de ano e medio. Vivía no xardín da casa da mai do Breogán, xunto a Chop e a súa nai, a Mouriña.

Viámolos todos os días aos dous xogando no xardín desde a nosa casa, tódolos días saían, sobre todo ela, a recibirte cando chegabas de traballar, co rabiño para arriba-de gata amistosa-e se cruzaba polo medio das pernas...coma os michiños da casa.

Ás noites estaban sempre na porta os tres, esperando a súa ración de penso, e temos pasado ratos largos mirándoos xogar pola fiestra.

A Mouriña tivo agora outros tres filliños, que xa han de ir polos dous meses, pero son algo máis meducas e non se achegan canda nós, ainda que tamén andan dando chimpos polo xardín.

Onte apareceu no xardín, nun lugar a sombra e xa non chimpou máis, seica andivera algo pocha pola mañá e non sabemos moi ben o que lle puido pasar.

Agora segue no xardín, para sempre baixo o limoeiro, en fin, só quería que quedara aquí un pequeno agarimo e lembranza para ela e para todas as veces que se nos enredou ao Breogán e a min baixo os pés.

Pereza

2006-07-11T18:32:00.000+02:00

Estou de mudanza virtual, o que pasa que está a levar un pouquiño de tempo. Está é unha das razóns polas que non paso por aquí, ainda que non a única.

Saquei adiante o teórico do carné -á primeira, cousa coa que non contaba moito- e agora teño máis tempo libre, pero a verdade é que o tempo non convida moito a sentarse diante do ordenador.

A xornada de mañá é un estímulo enorme para facer cousas, pero a calor déixame tirada na casa, e a non ser que vaia á praia, durante a semana, o que me apetece de verdade é ir a tomar unha Estrella ao caer a noitiña, cando xa se está fresco...

Noutra orde de cousas, o proxecto do Asociación Cultural Casco Vello vai para adiante, e tamén o proxecto dos encontros de rol en Compostela, que acaerán, moi probablemente en outubro-seguiremos informando-. Teremos tamén a sorte de contar cun espazo para organizar actividades e xogar unhas partidas e moitas máis cousas, pero iso xa o comentarei un pouquiño máis adiante.

Pero o mellor de todo, sen dúbida é que por fin, e se os fados non o impiden, a principios de agosto estaremos onde estabamos xusto hai un ano...AQUÍ, vendo, e por un día máis que o ano pasado, moitas das cousas das que quedamos con gañas.

En fin, un mes de agosto cheo de promesas e por riba de todos, de descanso... Os meus mellores desexos para os que esteades de vacacións, e para os que non, coma min, a miña solidariedade...Sempre nos quedará soñar!

Grupo de xente ao sol, Edward Hopper, 1960.
Óleo sobre lenzo, Washington D.C.,
National Museum of American Art.

Fiummmmm!

2006-06-15T20:18:00.000+02:00

Se ben non coincido en absoluto co movemento futurista, nin nas súas teses ou plantexamentos vitais, nin nos artísticos, hei de dicir que o seu espírito de amor á velocidade venme ao pelo para o minipost de hoxe, ilustrado co cadro de G. Balla: Velocità di motocicletta.

O proxecto de lecer do que falaba no post anterior vai cara adiante e xa temos algo en marcha, pero como dicen os artistas non digo nada que 'igual se fastidia', así que cando estea algo máis avanzadiño irei contando. Pero entre as reunións coa nacente asociación, o choio, o carné e a visita da miña irmá á Feira do Teatro en Compostela, non dou feito e non paro na casa mais que para durmir.

Por certo, case cae o Principal cos aplausos para esta montaxe deliciosa dunha compañía formada por un galego e dous alemáns. Teatro xestual, para o que non era precisa nin unha soa palabra, corpos que expresaban todo e unhas máscaras que parecían vivas, maxia pura na que os tres actores se multiplicaban po 10 nas táboas, se tendes ocasión de vela por aí non a perdades.

E dixen que ía ser breve e así é...mañá será outro día, un día fantástico no que a xornada laboral de verán dará paso a novas expectativas e a unhas prometedoras tardes cheas de tempo ...libre???

Positivas vibracións ou It's a perfect day

2006-05-28T15:19:00.000+02:00

Esta fin de semana estivo inzada pola música. Dous concertos, un deles esperad o e o outro totalmente inesperado.

O venres na Praza do 8 de marzo, no barrio de San Pedro en Compostela, un concerto alternativo en plenas festas da Ascensión, heavy para todos os gustos, grupos novos da comarca (IceWind e CodeName) e algúns deles cun son espectacular que xa quixeran moitos para si. Hei de recoñecer que non son 'hevicheira', mais o son dos dous últimos grupos era irresistible, saltei e ghritei sen parar, e o ambiente do barrio de San Pedro tamén axuda un montón, vellos e novos e nenos na praza cos seus pais, como nunha verbena.

O sábado noite de hip-hop na Capitol, a verdade e que ía para ver a DKTC , levo desde que saiu o disco hai un par de meses escoitándoo case a diario, así que fun con as pilas cargadísimas e paseino en grande, saín coa roupa enchoupada de saltar e cantar e berrar. Ademais deles tocaba un colectivo hip hip de Valladolid que tamén estiveron moi ben. O peor foi o ambiente, a xente de fóra non se veu arropada polo público, todo o rato da metade para atrás da sala ata que chegaron Dios ke te Crew (espectacular!), entón si que foi unha invasión. Na miña defensa e na do Xeógrafo hei de dicir que estivemos en primeira fila dende o principio ata o final, suando a gota gorda.

E o domingo puxéronse os alicerces para un proxecto de lecer que comeza con moita ilusión, supoño que o Xeógrafo irá dando boa conta dos avances nas Crónicas.

En fin comeza unha nova semana coas baterías ben cargadas, con 'positivas vibracións', esperemos que non se ghasten todas hoxe.

Autos locos (II)

2006-05-24T01:04:00.000+02:00

Como dicía a miña nai cando lle preguntaban por qué non sacaba o carné de conducir:

-'Se a estrada estivera toda para min!'

Gran Vía, de Antonio López García

Como na imaxe de arriba tería que estar a rúa para que eu saíra tranquila a conducir. En fin, que ando a voltas co carné , facendo un combinado teórico-práctico que me deixa pra recoller con culler ao rematar o día.

E aproveito as circunstancias para colgar unha pinturiña, que había tempo que non o facía. Non está na listaxe dos 10 favoritos, pero podería...

As nosas

2006-05-17T11:39:00.000+02:00

Porque sempre sexan nosas.
Porque sempre haxa bos sementadores.
Porque sempre haxa quen faga medrar esa semente e coide dela.

E como din estes...que non me 'jodan' con Rianjo, Sanjenjo, La Guardia, Órdenes , Bueymuerto...!!!

Feliz día do libro e do toxo!

Tirando

2006-05-04T20:07:00.000+02:00

Levo dúas semanas que máis que tirar eu pola vida, a vida tira por min, e ao chegar a casa estou tan cansa que poñerme diante do ordenador, despois de estar xa no choio oito horas diante del, fáiseme unha tarefa colosal.

Hoxe mesmo a espalda é un nó, que parte da metade da mesma e chega case aos ollos-en forma de bágoas que non chegan a asomar-, e nin as droghas fan efecto, así que vou ser moi breve...

Esta longa e produtiva fin de semana ademais de ver a amigos, pais e demais familia, o Xeógrafo Breogán e máis eu fumos ao Castro de Baroña e a ver o Dolmen de Axeitos, un pequeno "tripi" como di el, un día soleado de paseos, descobrementos e total relax...

Xusto arriba e xusto abaixo deixo un par de imaxes, curiosidades e "brincadeiras" que ten a mai natura...

Eu teño un 127

2006-04-19T21:19:00.000+02:00

Máis ben o tiven, e para ser exacta debería dicir que o tiveron meus pais, un Seat 127 vermello matrícula C-6912-G. É o primeiro coche que lembro, e para ser exactos é o primeiro dos dous coches que houbo na casa dos meus pais ata o momento. Cando o probe estaba a punto de ser defunto xa tiña máis de 15 anos, moitos viaxes e historias, o que teñen agora xa vai tamén polos 15, e eu teño 33, así que é doado botar contas.

Lembro ao meu pai lavando o coche na porta da casa dos meus avós, collendo auga do "repuesto", enxabonando, baldeando e o que máis me gustaba de todo o proceso...a famosa cera, quedaba dun vermello escintilante. E a miña irmá e mais eu que non levantabamos catro palmos do chan lle diciamos como no anuncio: "¿Coche nuevo?, e el nos decía: ¡No, no, Rally!, e riamos todos a cachón.

Lembro ir 12 de persoas no coche, a metade non mediamos máis dun metro e ibamos todos ledos no maleteiro sentados... se nos pillaran agora!. Esto da silliña para alzar aos pequenos era ciencia ficción.

Lembro o meu primeiro viaxe a Barcelona con 6 anos cos meus pais e a miña irmá, mortiñas de calor. Lembro o regreso de Bordeaux con 13 anos, con parada en Bilbao para ver a amigos aos
que non via desde que tiña 6 ou 7 anos...tantas cousas!

E ben, de onde vén esta nostalxia? Pois ainda que pareza mentira xurdiu no traballo. Chegoume información deste proxecto e se agolparon na miña cabeza estas lembranzas e moitas máis, pero non chegaría o espazo e aburriría ás pedras. Supoño que eu poñerei un grao, este fin de semana en Ferrol comentareillo aos Roxos.

Por certo, mentres escribo escoito isto. Estupendo e diferente!

Retratos

2006-04-06T07:09:00.000+02:00

Rogier van der Weyden: Descendimiento.
1435-1440. 220 x 262 cm. Oleo sobre táboa.
Museo do Prado, Madrid
Desde que o Xeógrafo está traballando fóra cústame máis vir para a casa, ainda que nela esperan Merry e Pippin, que os meus pobres están un pouco máis soçinhos do que é habitual. Este feito propicia tamén que leve case dúas semanas sen pasar por este sonho, e sen pasar polos sonhos que aquí se deixan acoller.

As 8 horas que paso diante do ordenador na oficina, merman a miña capacidade e as miñas ganas de sentarme no da casa, ainda que sexa para prácticas de lecer. Unha gozosa visita relámpago do Meu, ainda que fora por motivos medio laborais, e a madruga para velo marchar de novo, regálanme un pouco de tempo para pasearme por Delft e os seus soños antes de ir ao traballo.

Este cadro de hoxe ten unha razón de ser, e non é que se achegue a Semana Santa, xa que non son moi devota que digamos. É unha pintura que proxectaron nunha das conferencias que se están a realizar na Fundación Caixa Galicia de Compostela con motivo da Exposición "O retrato español no Museo do Prado" e que me impresionou polas súas cores resplandecentes e a calide da conservación da mesma. Unha magnífica exposición e catro estupendas conferencias, hoxe é a cuarta e derradeira dedicada a Goya.

Hei de recoñecer que no referente á pintura as miñas preferencias decántanse claramente cara ao retrato, e traizoando ao cadro co que se abriu este blog, que me parece un dos cadros máis fermosos do mundo, o que prima por riba de todos é un retrato, totalmente espido no seu fondo e por suposto de Vermeer...

Take me and dry the rain

2006-03-23T22:20:00.000+01:00

Estes días a cidade parece un camposanto de paraugas...e a alma esta canción de Beta Band.

Aproveito esta chuvia para dicer que Magritte ocupa o número 9 na miña listaxe, totalmente subxectiva, de pintores favoritos-ainda que el tamén foi escultor-. Este cadro é Golconda, pintado no ano 1953.

Velada irlandesa

2006-03-22T22:14:00.000+01:00

Veño dun velorio, calquera diría que este é un feito triste, mais non. Veño de rir a esgalla e de pasalo en grande.

Magnífico texto.

Estupendas, divertidísimas e excesivas interpretacións-nada de negativo neste último adxectivo-, expresionistas, propias da farsa que é, as veces parecen un cadro de Kirchner-pero en "rústico" como di Catarina, unha das personaxes da obra-.

Un numeriño musical que arrincou o aplauso do público e unha escenografía sinxela pero moi efectiva e unha banda sonora de Tom Waits, que nin pintada!

En resumo un pracer, en todos os sentidos.

Un conto

2006-03-20T20:56:00.000+01:00

A foto é de Christoph Lingg

Un viaxeiro camiñaba sen destino, polo pracer de camiñar, de coñecer, de descubrir. Paseando por un carreiro chegou a un prado dun verde intenso e de súpeto comezou a ver no chan lápidas con nomes e datas: Al hut aj-Janubiyya: 8 anos, 9 meses e 3 días, An-Nahr: 7 anos, 7 meses e 27 días, As-Saratan, 10 anos, 9 meses e 1 día... Así seguía o viaxeiro lendo con tristura os nomes dos nenos e nenas mortos. Ao fin atopou unha choupana e había un vello sentado fóra, quentando os ósos co sol do mediodía e falou con el:

-Dígame ancián, que enfermidade se leva a tantos nenos do seu pobo?

O vello sorriu ante a sorpresa do viaxeiro e respostou:

-Mozo, no meu pobo cando os mozos e as mozas chegan aos 15 invernos lles facemos un presente: un caderno e un lapis. En cada unha das follas van apuntando, a un lado un feito que lles fixera felices e ao outro canto tempo lles durou es felicidade: o primeiro bico de amor, o nacemento dun fillo, desfrutar cun amigo, coñecer un lugar novo...Cando a persoa morre a felicidade que xuntou na súa vida é a que queda como lembranza.

Este conto contouno Serxio no derradeiro número de Soberanas e gostei muito del, eu non teño nin de lonxe a graza nin a voz do contacontos e a escritura está feita coas lembranzas máis significativas do mesmo, ainda así penso que o importante é a esencia.

Hoxe

2006-03-14T23:35:00.000+01:00

Hoxe no choio peleeime co Gimp, ao final conseguín amansalo...e que eu son de letras...
Hoxe ao sair de traballar había luz e calor.

Hoxe a virtualidade mesturouse coa realidade nun encantador, agarimoso e pícaro encontro.
Hoxe rin a cachón.
Hoxe cheguei a casa cansa pero leda.
Hoxe de novo só tres na casa...

O persoal é político

2006-03-07T22:49:00.000+01:00

Femmes de tête de Hervé Nisic e Marina Julienne

Elas son 15 privilexiadas do sistema. Tamén 15 máis que mostran unha verdade triste polo que ten de evidente: a diferencia-neste caso como en moitos outros, non só referidos ao xénero-é unha eiva, que moitas veces nin a ciencia pode/quere superar.

Hai verdades que por evidentes non precisan comentarios. 15 científicas europeas-doutros continentes xa nin falamos-contan a súa experiencia vital coa ciencia e a investigación, os atrancos, as soidades e o requetesabido que non se lles pregunta xamais aos seus compañeiros de profesión.

"Está aí, non o ves, pero non deixa pasar..."

Un incerto señor

2006-02-27T22:55:00.000+01:00

Doce ou trece anos de teatro afeccionado fanme apreciar ou polo menos ter en conta o inmenso traballo que hai detrás da maior parte das montaxes teatrais. Traballo, traballo e máis traballo, análises de texto, exercicios de improvisación, horas de estudio e un longo etcétera.

Apreciado este feito hei de dicir que este Hamlet me deixou algo indiferente, tamén hei de dicir que para isto do teatro gosto máis dunha representación clásica que de modas teatrais que consideran que unha adaptación dun clásico grego é vestir aos actores con roupa do século XXI.

Non estou en contra de que se adapten os textos. Penso que as traxedias e as comedias gregas recollían xa a meirande parte das paixóns humanas e que estas son moi semellantes as de hoxe en día, non estou en contra das adaptacións, pero estas deben aportar algo novo, deben reinterpretar esas paixóns, non disfrazalas con outra roupa.

Non considero que este sexa exactamente o caso, pero non acabei de comprender a adaptación do Hamlet a este período nazi. A loita polo poder, a traizón entre irmáns, a vinganza, o incesto o amor paixonal son universais, Hamlet será sempre Hamlet, vivirá cando nós morramos e penso que a xente o vai a ver precisamente por iso, porque é Hamlet, non precisa adobíos, só interpretacións axeitadas...

O museo de Lino

2006-02-27T22:30:00.000+01:00

Lino, mariñeiro da Graña, ten un museo. No baixo da súa casa recicla a historia da mar. Os pequenos barcos que saen de Asteleiros Lino S.L. están rodeados de pezas que trae o mar, que trae a xente que visita esa parte da súa casa, mesturas inauditas de centolos e salvavidas.

Cada peza ten unha historia que el conta polo miudo e que merece ser escoitada, ao sair un libro de firmas-tamén reciclado- do que se gaba, unha firma e unhas palabras son o pago pola visita.

Alá van 33

2006-02-27T08:01:00.000+01:00

Onte foi un día de familia, laconada, orellas e filloas, teléfonos e visitas a museos pouco convencionais. Tamén foi un día de magos, aromas, rianxeiros, pintores vieneses e pesadelos. O día rematou incerto, co incerto señor don Hamlet e cuns cafés no Casino...non podía pedir moito máis, mais ainda queda algunha celebración...pero esa é outra historia.

Aniversarios

2006-02-22T20:39:00.000+01:00

Lendo a Cesare e as súas lembranzas sobre o día do que mañá se celebra o 25 aniversario, fago memoria dese día. Eu non lembro o que comín, non lembro nin o día da semana que era, quedábanme 3 días para facer 8 anos, e ese mesmo día naceu Leo, a primeira filla duns amigos dos meus pais...Estaba máis impresionada con ese nacemento que con calquera outra cousa, xa que era o primeiro que tiña conciencia de presenciar e de ver como se lle cocera na barriga á súa mai; lémbrome dela, xa fora de contas, comentando que lera O Señor dos Aneis en tres días...
Para min era impensable que alguén puidera ler semellante cantidade de páxinas en tan pouco tempo. Despois recordo presenciar os baños e biberóns de Leo e tamén como a deitaban.

Morte e vida, Gustav Klimt. Antes de 1911, reinterpretado no 1916. Óleo sobre lenzo. 178 x 198 cm. Colección do Dr. Rudolf Leopold, Viena.

Do feito do golpe en si o que teño gravado na mente-ademáis das imaxes de sobras coñecidas-, é aos meus pais á noitiña contando como se enteraran do que estaba sucedendo, cando na radio empezaron a escoitar música militar...

Pouco despois comprendería a inquedanza e o temor polo que puidera ter pasado, un pasado recente traído ao presente dese momento...un salto cara atrás no tempo.

A recompensa (II)

2006-02-12T09:49:00.000+01:00

Ben xa hai outra vaca no millo, en novembro do Xeógrafo e Solo remataron As Crónicas de Gáidil.

Agora elas teñen espazo propio na rede, despertaron e queren darse a coñecer, ainda quedan traballos por diante para darlle o toque final. Un bo libro de rol ten que contar con bos debuxos, os magos están atopados...o traballo comenzou.

O primeiro xogo de rol en galego pide paso...

Darwin's Nightmare

2006-02-10T20:30:00.000+01:00

"I could make the same kind of movie in Sierra Leone, only the fish would be diamonds, in Honduras, bananas, and in Libya, Nigeria or Angola, crude oil." Hubert Sauper

Onte no Principal dentro do ciclo 8 olladas para o milenio proxectaron Darwin's Nightmare.
Algún texto e personaxes reais, a vida explícase a si mesma, non precisa voz en off para dramatizar a presenza de por si conmovedora das imaxes e dos testimonios dos protagonistas.

O seu director di que este documental é unha fábula arredor de seres humanos entre Norte e o Sul, arredor da globalización, e arredor do peixe.

Nun dos momentos do documental, nunha fábrica de preparado do peixe para a súa exportación a Europa, un home pon o almanaque no mes de agosto que "reza" así You're part of the system, unha das frases-unha das realidades- máis significativas dun filme onde nada é de balde.

Ese YOU é un golpe na conciencia do Norte e unha realidade para o Sul, sen eles o noso sistema non sobreviviría. Ese YOU é o sinónimo da globalización.

Chega de saudade

2006-02-08T23:10:00.000+01:00

De aquí a xuño estes son os días que virán: para min, para el...
LUNS

Route 6, Eastham, 1941
Óleo sobre lenzo, Swope Art Museum, Terre Haute, Indiana

MARTES

Morning Sun, 1952. Columbus Museum of Ar t.

E MÉRCORES

City Sunlight, 1954. Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Smithsonian Institution.

E XOVES

Automate, 1927. Des Moines Art Center.

VENRES, SÁBADO E DOMINGO

Summer Evening, 1947. Washington, Colección particular

Vistas

2006-02-08T21:14:00.000+01:00

Two on the Aisle, 1927, óleo sobre lenzo,
Toledo Museum of Art, Ohio.

Non sei o que entenden algúns por aí como boa visibilidade nun teatro pero abofé que non é o mesmo que nesta pintura.

-Operadora: Primeiro piso, palco número 11, 2º fila..., no primeiro piso é o que queda...
-Eu: Está un pouco de lado, non se verá moi ben...
-O: A min me consta como de boa visibilidade...
-Eu: Vale, resérveme dúas...

Confiando na bondade dos descoñecidos, como dicía Blanche Dubois, reservo as entradas para o sábado.

O venres tiramos cara á Budiño, o Xeógrafo ten que ir currar alí ata o mes de xuño. Tras ver o piso-en Salceda de Caselas-, comer e localizar -mais ou menos-os cinco coles onde ten que dar clase e xa que estamos on the road, as 6 e pico da tarde tiramos cara a Ferrol a ver aos Roxos.

O sábado regresamos co tempo xusto para aparcar o carro e recoller ás entradas para O zoo de cristal...Podería decir que me gustou se conseguise centrarme na obra. Pasamos as dúas horas esquivando as cabezas das tres persoas que tiñamos diante e por suposto de pé, porque se sentaba...rien de rien, é o que ten ser pequeniña...

A primeira parte da obra resultoume algo densa, gostei moito máis da segunda na que tiñan máis peso María Botto-Laura- e Juan Carlos Vellido-Jim-, a súa intrepretación pareceume a máis sincera e fresca, o millor da obra para o meu gusto.

O domingo trancurriu na casa cunha tarde de película, na que ao fin conseguín ver Match Point...

As miñas teimas e outros animais

2006-02-05T22:16:00.000+01:00

A solicitude de Bouzafría faime cavilar nas miñas teimas, quen me coñece máis de preto e quen me padece, sabe que estou chea delas, máis non é doaodo nomealas. Espero e desexo que a listaxe que se solicita sexa a das pequenas teimas, por tontas, por pequenas, porque carecen de importancia.

1. Deixar ás zapatillas xusto de xeito que as poida calzar ao levantarme
2. Encher o mesiña de noite de libros que sei que tardarei séculos en ler, porque quedo durmida na segunda folla
3. Pensar que os espazos ordenados axudan a ordenar o meu caos mental
4. Teño moi bo dente, pero me resulta case imposible comer as cabezas dos animais: cachuchas de porco, cabezas de peixe e demais
5. Dicir en voz alta os meus bos propósitos, como se foran unha fórmula máxica que me obrigase a cumprilos.

Todos os que están son, pero hai moitos máis...

A camisa de Jack

2006-01-30T20:52:00.000+01:00

A vaga de frío suspende a nosa visita aos Roxos, unha madruga esperada convírtese nunha sesión de letras e cama inesperadas ata as dúas da tarde eu con Oliver e o Xeógrafo con Jack.

Adiantamos a sesión de cinema do mércores a este frío domingo e tras o 5º episodio de Doctor en Alaska marchamos a ver o filme de moda.

A peli gustoume, coincido coa crítica de Pawle y en destacar a Jake Gyllenhaal e o seu mirar de esguello. Teño moitas ganas de vela en versión orixinal porque había algo na dobraxe de Heath Ledger que non me gustou, non sei, non sabería decir o que foi exactamente, a voz era máis brusca do que facían ver os seus beizos falando sempre para a camisa.

Un dos mellores momentos para min é a visita á habitación de Jack, cando atopa as camisas de hai vinte anos. A intención de reter un instante nun obxecto, como se o tempo quedara parado aí para sempre, o obxecto cotián convírtese nun tesouro. É o poder das pequenas cousas...

Mariña

2006-01-23T20:38:00.000+01:00

Había tempo que non o facía, coller o domingo a mañá, estrada e manta-o da manta non en sentido literal, ainda que hai que ir pensando en meter unha no Pratiñas para futuros "pícniques" e sobadas post-comellada no campeiro. Non o faciamos por cuestións de loxística e de vagancia tamén, para que negalo. O feito de coller o bus bótame para atrás, moitos anos en zona rural-coller o bus para mercar un bolígrafo-e moitos anos de Ferrol a Compostela.

Mañá na terra de Castelao e tarde nas Torres do Oeste, día mariñeiro, a costa non perdoa...

E os gardas de tráfico tampouco, despois dun prácido día na ribeira a crúa realidade chega en Compostela en forma de multa ...éche o que hai!!!

Mira beeeeeeen!!!! (I)

2006-01-15T18:01:00.000+01:00

Os días de chuvia e frío son dados a saudades. Supoño que por iso, e pola miña estrutural tendencia á melancolía, e porque a miña desconexión do mundo real neste novo ano non produce moitos temas dos que falar, lémbrome de London-máis ben diría "relémbrome" por enésima vez. Tamén tivo bastante que ver nesta lembranza ler a enclosure de Cesare...

Foron seis días de agosto, pateadas de ata 14 horas diarias, moi ben guiada polo Xeógraf o-el facía o camiño e eu os bocatas, bendito reparto!-, xa que orientación espacial non é un dos meus fortes.

O Look Right dos pasos de peóns quedou impreso na nosa memoria da viaxe cun Mira beeeeeen!!! cada vez que atravesábamos a rúa...facendo honra aos risos que nos botamos cruzando as rúas londinenses dicindo unha e mil veces a "bendita" frase, puxémoslle ese nome ao arquivo de fotos que gardamos con moito amor e coidado no noso PC.

Deses Seis días en London cheos de visitas aos typical places podo dicir-se é preciso escoller- que as mellores lembranzas son as dos paseos polas tardes e as noites pola cidade e as medias pintas nos pubs, mortos de cansancio-eu por riba de todo- e falando das visitas do día seguinte.

Chegamos un venres, as 6 da tarde saiamos do hotel e en 10 minutos estabamos nas portas do Briti sh, a cousa pintaba ben, seguimos media hora de camiño e topamos coa National Gallery e moi ao lonxe o pequeno Big Ben. Guía en man tiramos canda o Soho e desfrutamos da primeira cea no Chuen Cheng Ku en Chinatown.

Non podo esquecer o aroma a curry cando caía a noite no Soho, paseamos por alí por 3 ou 4 veces. Nada máis chegar o xeógrafo mercouno e agora bótallo a todo-fish or flesh- tentando atopar ese sabor, mais non o conseguimos, polo momento!.

Pero non todo ían a ser museos, galerías e catedrais, e como o frikismo non ten fin, non puidemos deixar de ir á estación de tren de Kings Cross e á 9 e 3/4 Platform a sacarnos a foto atravesando á parede para coller o tren de camiño a Hogwarts, despois de visitar o Diagon Alley *. E tampouco deixamos de entrar-ainda que isto si que foi sen premeditación, xa que non o coñeciamos- no Forbbiden Planet Megastore, onde o Xeógrafo mercou ao seu heroe e onde eu me levei unha decepción ao non atopar a requetebuscada camisola do meu.

Habería milleiros máis de cousas para contar, como non!. Supoño que haberá unha segunda parte...ou non. En calquera caso unha das cousas que xamais esquecerei e que alí vin por primeira vez dous cadros de Vermeer...pero esa é outra historia, que será contada noutro momento e noutro lugar.

*Por certo e falando de London, esta semana por fin rematei Harry Potter e o Príncipe Misterioso -non foi sen tempo!!!-. Despois de Harry Potter e o prisioneiro de Azkabán, penso que é a mellor, e tamén a máis triste e estraña...haberá que esperar a ver cómo resolve J.K. Rowling o derradeiro episodio, despois dun xiro tan inesperado...

O bico

2005-12-31T10:57:00.000+01:00

Supoño que o topicazo de que detesto o Nadal xa está moi gastado, así que tampouco vou reparar demasiado no tema.

Estas dúas semanas non se asemellan nin de lonxe a unhas vacacións, pero teñen as súas compesancións.

Saídas a tomar unhas cervexas co Xeógrafo no medio da semana, viaxes a Ferrol-cantando no coche- para pasar a tarde cos amigos que viñeron de lonxe e tamén resolución de asuntos técnicos cos "Roxos" que por fin onte acadaron á súa conexión á rede, despois de interminables conversas telefónicas cos Temíbeis Apandadores.

Pequenas alegrías, á visita-por fin!-á exposición de Frida e os 90 minutos de partido de Galiza-Uruguai-senteime por segunda vez na miña vida a ver un partido de fútbol-todo está como sempre...e non é pouco, nin moito menos!!!

Hoxe é un día tan bo como outro para o número 2 na listaxe de pintores favoritos: Klimt-descubrínno con 15 anos, un debuxo seu ilustraba a portada de A vella serea de José Luis Sampedro. Durante un tempo foi o meu número 1...ata que chegou Jan.

Un bico para todos neste ano que comeza e un desexo Dilige et quod vis face.

Autos locos

2005-12-17T10:00:00.000+01:00

Onte o Xeógrafo e mais eu, despois do xantar e dos agasallos e dun ata logo fumos a recoller o noso primeiro coche. Mañá primeiro viaxe a Ferrol no carro a ver á mai e á irma que teñen función teatral.

De momento conduce el, así que non hai nada que temer. No vrao xa falaremos...

Por certo, estamos a buscarlle nome, acéptanse suxestións.

Táboas e corcheas

2005-12-16T00:58:00.000+01:00

Veño chea, feliz de música boa e vital. Supoño que cando eres actriz e tamén cantante non debe ser doado separar as dúas cousas -nin necesario-, cada canción unha interpretación, ela é sobria pero intensa. Parece mentira que nun corpo pequecho caiba tanta voz e tanta enerxía.

Frac de seda negro-con saia acampanada e tul-e unhas Martens vermellas, unha imaxe deliciosa para unha voz igualmente deliciosa e potente. Ela fala pouco, non é preciso. Exerce de mestre de cerimonias Pelayo, o pianista, que se queda coa xente arrancando risos con parrafadas filosóficas sobre os temas das cancións.

Desprendo endorfina por "doquier"...

Falando de actrices, o mércores rematou o Festival de Teatro Agustín Magán, coa estupenda e divertidísima representación de Melocotón en Xarope grazas a Teatro de Cámara Ditea. Non estaría ben que certo teatro institucionalizado tomase nota do teatro amador que hai en Galiza?

Xa é tarde, o Xeógrafo durme e mañá agarda outro día de traballo, ainda que con agasallo ao fin da xornada.

Oliverio

2005-12-08T22:14:00.000+01:00

Supoño que é o outono o que me fai escribir así.

Moitas cousas cambiaron dende que era nena e me agochaba baixo as sábanas da miña cama na casa dos pais para ler as Historias Selección de Bruguera.

Lembro eses sábados á mañá, lendo na habitación coa miña irmá, esperando que meu pai chegara do mercado coa bolsa de churros da Bola de Oro. O libro sempre disposto na mesiña de noite, lendo ata as tantas co pequeno foco de metal vermello por riba da cama e os despertares ás oito ou oito e media da mañá para rematar onde o deixara o día anterior, despois de que o sono me vencera por enésima vez.

Hoxe algo deses días materializouse en forma de Oliver Twist da Colección Historias Selección de Bruguera e da man de Ian, que previamente despertara as miñas "señerdades" no mes de novembro, cando lembraba nun escrito seu os cen anos do pasamento de Verne.

Moitas cousas cambiaron, pero permanece o entusiasmo, afortunadamente. A mesiña de noite desta vez non ten un só libro...ten unha ducia. Apílanse moitos desexos nesa mesiña de noite, moitos días que virán arrodeados desas palabras, mais nestes días o sono me vence na primeira volta e a torre crece sen piedade, a imaxe loita coa palabra e moitas veces lle vence...

O primeiro libro que teño constancia de ter lido foi Toto o aviador na casa dos meus tíos, un deses pequenos libros cadrados de tapas de cartón duro con colores moi chamativos cunha frase ao pé de cada debuxo... tería 6 anos.

Vinteseis anos despois estou tentando acabar-grazas a unha prórroga máis que xenerosa por parte do seu dono- as últimas aventuras protagonizadas por un mago cada vez menos pequeno, pero que me devolven á sorpresa da lectura daquelas datas.

Sei que Oliverio tamén o fará:

En case todas as cidades, sexan grandes ou pequenas, existe entre outros edificios de carácter público, o asilo ou Casa de Caridade. Na que imos referirnos, e cuxo nome voluntariamente omitimos, tiña tamén singular importancia o hospicio onde naceu o personaxe deste relato: Oliverio Twist.

Pontes

2005-12-01T21:44:00.000+01:00

Hai días que non esperas, que te collen a traizón. Eses días pasan como alleos, como si a que estivera traballando, falando ou chorando fose outra, ou fose moitas, e non recoñezo a ningunha... Son días esquizofrénicos, desesperantes, absurdos como unha ponte rachada no medio dun río...Pensei que caía, pero el recolleume e a ponte cobrou sentido, chegou á outra beira, por fin.

A recompensa

2005-11-29T20:35:00.000+01:00

O Xeógrafo e Solo remataron unha terra na que xogar que espera a ser descuberta...

Nada desexaría máis que informar dun pronto achádego... Espero poder facelo.

Una giornata particolare

2005-11-27T20:56:00.000+01:00

Particolare non é pero si xeitosa, polo momento. Adoro os domingos de inverno, pola mañá na cama ata ás mil...cama redonda con Merry e Pippin acubillados nese campiño verde mazá que temos o Xeógrafo e eu para escapar do frío e do cansancio.

O domingo pola mañá está a ser o momento de achegarme aos meus sonhos para enchelos con palabras e ler tamén os sonhos dos demais.

Hoxe ao entrar na Aranheira non podo evitar caer no divertido xogo que propón "el ñiño de la guía"...Lémbrome das miñas clases de iconografía na Facultade de Historia e ainda que algo desadestrada achego 3 ou 4 novidades para a solución do xogo: unha imaxe que pecha dentro de si 70 grupos musicais o solistas.

Pero eu hoxe entrei a falar de cinema. Unha das cousas que me atrae de Cineuropa é poder ver na pantalla grande pelis que doutro xeito non sería posible. O venres vimos no Salón Teatro Una giornata particolare. Vimos e sobre todo escoitamos porque o volume era brutal, deberon poñer a cinta e sair correndo da cabina.

Non sei se é axeitado pensar que xa non se fai cine como ese, non sei se é lóxico pensar que xa non hai actores coma Marcelo Mastroianni e Sofía Loren, pero a sensación coa que saio do cine é de que non.

Sen ir máis lonxe, onte á tarde, antes de disfrutar dunha opípara cena en casa dos Polos coa que celebramos oaniversario da Emperatrice, estivemos vendo Kill Bill I e II. Hei de recoñecer que ainda que Uma Thurman me parece boa actriz, a peli non me dixo demasiado, sen ter en conta o pequeno corto animado co que se fala da vida dunha das coprotagonistas de orixe oriental. Penso que Tarantino abusa xa demasiado da mesma estrutura narrativa e o que conta non é realmente tan novedoso, unha historia de violencia con flashbacks, pasos adiante e pasos atrás, non sei, un pouco máis do mesmo...xa non sorprende demasiado.

Penso que a beleza e a bondade das cousas moitas veces está no sinxelo, un bo texto e un par de bos actores ben dirixidos fan unha boa película: O home que puido reinar, A raíña de África, A soga, A pegada...

Eran outros tempos...

"It's not the photo, it's the way"

2005-11-16T22:06:00.000+01:00

Nesta absurda listaxe de pintores favoritos que ilustran ás veces estas parrafadas, Arcimboldo ocupa o número 8, aquí vai o seu "Bibliotecario", ainda que hoxe máis ben modificaría o título polo de "Lectora in extremis"

Hoxe paso por aquí "de puntillas no más". Teño que enfrentarme a 300 páxinas de Harry Potter e o Príncipe Misterioso en menos de dous días, o tempo apremia.

Esta semana por diversos motivos está protagonizada polo fútbol, negocio que detesto dende que teño uso de razón, e a verdade non sei moi ben por que. Afortunadamente -dende a miña perspectiva-non o tiven que padecer na miña infancia, non lembro ver aos meus pais vendo un partido de fútbol na casa. Só tiven que padecelo algo máis tarde e por motivos máis prosaicos.

O Xeógrafo tampouco gosta do fútbol, seica tivo unha pequena crise "siareira" cando o Compos subiu a 1ª (vago soño), pequenas debilidades de xuventude. Agora gosta de deportes máis heróicos e nos que se súa menos.

Galatasarai-Depor en Cineuropa: fútbol de fondo, un mesmo día, situacións semellantes en catro países diferentes, intentando comprenderse en oito idiomas distintos. Finalmente a lingua non semella unha barreira, un elemento de incomprensión. É a interpretación dos sentimentos, a forma de entendelos o que conduce ao "ruído" entre ás persoas, e este elemento pode darse -e se dá-, ainda que se fale o mesmo idioma...

"It's not the photo, it's the way" dille o Sarxento Barreira con sorna ao peregrino húngaro ao que lle roubaron a cámara díxital con 500 fotografías da súa peregrinaxe . O húngaro ben lle entende o que o paisano lle anda a decir, mais é o Sarxento o que non comprende...non é capaz de imaxinar o tesouro que agocha esa cámara....

Caramelos duros e edicións libres

2005-11-08T14:22:00.000+01:00

Saio de traballar, quedo co Xeógrafo para ir ver Hard Candy, un pequeno oasis de lecer antes de tornar ao traballo que me espera a continuación na casa.

Nighthawks aparece na camiseta que Jeff lle regala a Hayley...qué casualidade penso, hoxe o día vai de Hopper!

Ao sair do cine co corpo revolto-maldita tendencia de somatizalo todo- penso no cadro de Hopper, penso en qué ten que ver Nighthawks con Hard Candy. Creo que Hopper é un dos pintores contemporáneos que mellor pintou as soidades, as individuais e as colectivas. Os homes e as mulleres de Hopper están aillados ainda que estean arrodeados de xente, sempre hai un certo aire de estrañación, hai algo oculto, impenetrable, pechado en cada un de nós, en cada un deles. Jeff dille a Hayley que as caras enganan...

Terei que descansar un pouco para reciclar este empacho visual de violencia.

Mais isto non é posible, o PC espera pacientemente mentres o Xeógrafo xa case durme a escasos metros de min. Levo sentada uns minutos cando o aduaneiro me di polo mess que xa está subida na rede Ediciós da Rotonda. Milleiros de parabéns por Todo o que esperamos ler e ver nesta iniciativa de contidos de libre distribución en galego... polo momento eu xa gardei O home inédito na miña máquina.

Otium, negotium e listaxes de favoritos

2005-11-07T16:45:00.000+01:00

Plaxiando a N ick Hornby en Alta Fidelidade e tendo en conta a listaxe dos meus 10 favoritos-neste caso pintores- penso en Hopper para ilustrar este breve post, xa que tempo non me da p'a mais. Nesta listaxe mental ocuparía o número 3; a cousa non vai por orde, pero e que o 2º é algo bucólico para representar este contido xa cheghará, supoño....

Unha fin de semana na que o otium non foi o principal protagonista, ainda que estivo ben representado por un insólito venres de "confraternización" laboral ata as 5 da mañá.

O negotium estivo representado por un intenso domingo- not in the office-enzulada diante do PC na habitación azul, un pouco sozinha, mentres o Xeógrafo remata de pintar a Faramir.

Esta semana espero inaugurala en Cineuropa, vendo Hard Candy, se o negotium non o impide...

Pequechos e pequechas

2005-10-29T08:48:00.000+02:00

Cando chego ao hotel despois de escribir a parrafada anterior teño unha chamada perdida, non coñezo o teléfono.

Chamo e sae a voz inconfundible de María, que me di chea de ledicia que ela e o Pepe van ter un pequecho ou pequecha, será para verán...Choramos e rimos como parvas e falamos un bo pedazo (supoño que o reloxio biolóxico marca as horas irremediablemente). "Vades ser tías" me dí.

Esta fin de semana verémolos. Xa me tarda.

Xixoneando

2005-10-27T22:43:00.000+02:00

Aquí ando en terras asturianas por segunda vez nun ano e por motivos profesionais. . . Tras un "duro día"metida no curso visito unha pequena tenda de banda deseñada e merco Batman Black and White para o Xeógrafo e as Historias Extrañas (v.I) de Hellboy para min, espero botarlles un ollo ao chegar ao hotel.

Merlín e familia está repousando na mesiña de noite do hotel e tamén A vella serea: unha que é optimista e pensa que vai ler aquí o que non le na casa, unha peniña! Déitome na cama, dúas follas e quedo torrada... Non se poden cumplir anos. Ainda que hoxe pola mañá falando con Cesare xa me dixo que tiña ao pequeno Potter agardando por min!!!

Antonte vin un avance da próxima peli na tele, ten unha pinta fabulosa, ainda que polo momento a mellor ao meu entender foi O prisoneiro de Azkabán, igual que o libro. Seica esta non é recomendable para menores de 12 anos, din que ten pasaxes consideradas "aterradoras", haberá que velo.

Cando saio de mercar os libros son as 19:45 e non tiven tempo nin de mirar hoxe o xornal para ver o que había por aquí. Onte a noite durante a cea vin no xornal que estaba sendo o Festival Internacional de Cine de Gijón e que falaba Isabel Coixet e tamén consultei a carteleira...mais hoxe nin idea, así que decido ir ao cine. Despois de preguntar por unhas Galerías próximas nas que hai uns multicines achéghome, pero xa é tarde a última empezou ás 19:45 e xa son as 20:05. Ía con idea de ver O método e non a daban alí, así que tampouco me importa demasiado...Esperarei a chegar a casa e ir a ver Unha historia de violencia co Xeógrafo...vas comparar!!!

Entro a tomar unha caña no Lautrec -non todo vai a ser Vermeer (ou si?). Un paisano pide un Rioja frío, a camareira -incrédula, pero con moita sabedoría e amabilidade- di: "frío?, míre témolo aquí-sinala unha fresqueira-, non está frío, pero tampouco do tempo", o paisano toma o viño, pero con cara de pensar: "mira que non ter o Rioja frío, que paciencia hai que ter!!!".

Métome nun ciber e póñome a escribir mentres escoito no MP3 que me regalou e encheu de música o meu moreno o Hopes and Fears de Keane, realmente quedei prendida deles, é case a única música que escoito dende hai un mes...

Teño que ir pensando onde tomar un pinchiño para cear-de camiño vouno meditando sobre o asunto-, mañá quedan 5 horas curso e onte durminme bastante tarde. Non sei que viaxe me esperará mañá, supoño que longa, comeza a ponte de Defuntos, así que Deus nos colla confesados.

Agora irei dando un paseo pola praia de San Lorenzo e sacarei algunha foto nocturna de camiño para o hotel...

Ghatos literatos

2005-10-25T23:38:00.000+02:00

"-Benvidos a Isengarda, meus señores!-dixo-. Somos os gardas da porta. Chámome Meriadoc, fillo de Saradoc, e o meu compañeiro, a quen venceu o cansazo-e deulle unha patada ao outro-é Peregrin, fillo de Paladin, da casa dos Tuc. O noso fogar áchase moi lonxe de aquí, no norte. O señor Saruman está aí dentro; neste momento atópase encerrado con Lingua de Verme, ou en caso contrario estaría aquí para recibir a uns hóspedes tan honorables". O camiño a Isengarda de As dúas torres (J.R.R. Tolkien).

Merry foi o primeiro en chegar, -regalo de Hilaria-xa tiña a Lolo e non podía facerse cargo dos dous. Mes de febreiro de 2001 nos Loureiros, Merry tiña 8 meses, sempre me arrepentirei de non termos cámara de fotos para lembrar cómo era...agora penso que sempre foi grande.

Pippin chegou en agosto do 2004 para facerlle compañía ao pobre Merrichiño, moitas horas só na casa. Cando chegabamos non saía dos pés. O nome supoño que era inebitábel, xa o tiña antes de chegar. Igual que o personaxe de ficción é o máis novo e o máis traste-ten unha pata biónica dende os dous meses-. Caeulle o radiocasete mentres xogaban e houbo que operalo de urxencia, cando lle curou a pata o ferro xa estaba encastrado no óso... O veterinario dixo que non habería problema, só que tiveramos coidado se queriamos viaxar con el no avión...

Merry é persona, polo menos iso pensamos Xeógrafo , Pippiño vaino conseguindo pouco a pouco, pero a súa alma felina persiste-supoño que para ben del-, sempre busca unha fiestra aberta pola que poder sair...e xa o conseguiu un par de veces...

"No me lo puedo de creer"

2005-10-20T23:25:00.000+02:00

O mundo está totalmente desquiciado, de verdade. Coméntanme no traballo unha nova sobre a investidura Doctor Honoris Causa de Carrillo e de inmediato acudo a vela. As palabras están de máis, é absurdo...

A continuación para vivir o surrealismo máis intensamente, coméntanme que acuda a Lixo Dixital. O artigo non ten perda, sobre todo cando lle dedica a Carrillo eloxios como "carnicero de Paracuellos". Por favor, alguén lle pode recomendar un bo libro de historia a ese cretino, para que se ilustre de cómo comenzou a guerra e quen foi un dos protagonistas da transición, xunto a un ministro da dictadura ...pero a ser posible que non sexan as "nuevas aportaciones de historiadores sin prejuicios ni autocensuras progres", léase Pío Moa e Cia.

Sen ánimo de poñerme nostálxica, hei de decir que crecín rodeada de roxos. Nacín no 73 e dende que teño uso de razón escoitei falar de política na casa. As festas do PCE, as celebracións do 1º de maio no parque con CCOO, as reunións do partido nun local abaixo da miña casa e algún que outro mitin de Carrillo, e un par de visitas ao mesón dos meus pais-sendo xa eu bastante máis maior-, son agora prezadas lembranzas .

Por suposto que no momento non era consciente de todo o que aquilo levaba consigo, mais para min era algo especial e sentíame leda de vivir eses momentos cos meus pais e amigos, amigos da nenez que son amigos nos días de hoxe...tiña a sensación de estar pasando por algo importante e diferente dos nenos que me arrodeaban na escola. Lémbrome que fun na miña clase, con 7 anos a única rapaza que non daba relixión, aínda que por suposto tiña que "chupar banquillo" facendo os deberes...

Os tempos pasaron e os problemas son outros. Mudou o meu pensamento, a miña forma de ver o mundo que me arrodea e a interpretación que fago del, mais sinto fachenda de poder ter compartido cos meus pais aquiles momentos de inquedanza política -estes os vivín menos-e de ilusións cando creron poder ver cumprido un soño polo que moitos coma eles loitaran...Mais nunca tiven a sensación de estar rodeada de xente que apreciase a un asasino.

Precisamos de análises máis profundas da realidade, non de panfletos de usar e tirar , que hai quen asume como verdadeiros a forza de ser repetidos nuns medios cada vez máis viciados...

Buses vermellos

2005-10-12T11:32:00.000+02:00

Despertei cedo- como case sempre- a promesa dun domingo polo medio da semana non xurdiu efecto.

Os michiños miallaban e pisábanme a barriga mentres eu deixaba de facer buses vermellos de xoguete no meu soño...non tiñan almorzo.

Xeógrafo durme creando terras descoñecidas para o seu xogo, quen sabe...Despertareino cun almorzo inglés: café, croasán e xornal. O de hoxe non será como o dos domingos, poderán ulirse as portadas de mañá cheas de soldados e bandeiras-vermellas e amarelas-descomunais...

Comezando a soñar

2005-10-11T23:15:00.000+02:00

Soño (lat. somniu(m) s.m. 1. Imaxes, pensamentos e outros fenómenos psíquicos que se manifestan durante o sono e que se perciben como reais. 2. fig. Esperanza, proxecto realizable; ilusión. 3. fig.Imaxinación de cousas imposibles; fantasía, ilusión, quimera.

Desexo estar algún día en Delft, sentir a luz baixo a que pintou Vermeer.

Mentres agardo, eiquí haberá un lenzo de imaxes e pensamentos e de fenómenos psíquicos, que se manifestarán nos sonos, nas vixilias e nos días que virán...