Retratos

Rogier van der Weyden: Descendimiento.
1435-1440. 220 x 262 cm. Oleo sobre táboa.
Museo do Prado, Madrid
Desde que o Xeógrafo está traballando fóra cústame máis vir para a casa, ainda que nela esperan Merry e Pippin, que os meus pobres están un pouco máis soçinhos do que é habitual. Este feito propicia tamén que leve case dúas semanas sen pasar por este sonho, e sen pasar polos sonhos que aquí se deixan acoller.

As 8 horas que paso diante do ordenador na oficina, merman a miña capacidade e as miñas ganas de sentarme no da casa, ainda que sexa para prácticas de lecer. Unha gozosa visita relámpago do Meu, ainda que fora por motivos medio laborais, e a madruga para velo marchar de novo, regálanme un pouco de tempo para pasearme por Delft e os seus soños antes de ir ao traballo.

Este cadro de hoxe ten unha razón de ser, e non é que se achegue a Semana Santa, xa que non son moi devota que digamos. É unha pintura que proxectaron nunha das conferencias que se están a realizar na Fundación Caixa Galicia de Compostela con motivo da Exposición "O retrato español no Museo do Prado" e que me impresionou polas súas cores resplandecentes e a calide da conservación da mesma. Unha magnífica exposición e catro estupendas conferencias, hoxe é a cuarta e derradeira dedicada a Goya.

Hei de recoñecer que no referente á pintura as miñas preferencias decántanse claramente cara ao retrato, e traizoando ao cadro co que se abriu este blog, que me parece un dos cadros máis fermosos do mundo, o que prima por riba de todos é un retrato, totalmente espido no seu fondo e por suposto de Vermeer...