Eu teño un 127
Máis ben o tiven, e para ser exacta debería dicir que o tiveron meus pais, un Seat 127 vermello matrícula C-6912-G. É o primeiro coche que lembro, e para ser exactos é o primeiro dos dous coches que houbo na casa dos meus pais ata o momento. Cando o probe estaba a punto de ser defunto xa tiña máis de 15 anos, moitos viaxes e historias, o que teñen agora xa vai tamén polos 15, e eu teño 33, así que é doado botar contas.
Lembro ao meu pai lavando o coche na porta da casa dos meus avós, collendo auga do "repuesto", enxabonando, baldeando e o que máis me gustaba de todo o proceso...a famosa cera, quedaba dun vermello escintilante. E a miña irmá e mais eu que non levantabamos catro palmos do chan lle diciamos como no anuncio: "¿Coche nuevo?, e el nos decía: ¡No, no, Rally!, e riamos todos a cachón.
Lembro ir 12 de persoas no coche, a metade non mediamos máis dun metro e ibamos todos ledos no maleteiro sentados... se nos pillaran agora!. Esto da silliña para alzar aos pequenos era ciencia ficción.
Lembro o meu primeiro viaxe a Barcelona con 6 anos cos meus pais e a miña irmá, mortiñas de calor. Lembro o regreso de Bordeaux con 13 anos, con parada en Bilbao para ver a amigos aos
que non via desde que tiña 6 ou 7 anos...tantas cousas!
E ben, de onde vén esta nostalxia? Pois ainda que pareza mentira xurdiu no traballo. Chegoume información deste proxecto e se agolparon na miña cabeza estas lembranzas e moitas máis, pero non chegaría o espazo e aburriría ás pedras. Supoño que eu poñerei un grao, este fin de semana en Ferrol comentareillo aos Roxos.
Por certo, mentres escribo escoito isto. Estupendo e diferente!
Soñado por Jan ás 21:19
13 Comments:
cousa curiosa é esta vida. As túas fotos, coma temos a mesma idade, son iguais ás miñas, tiradas en Bos Aires, con outros coches e outras viaxes, pero coas mesmas roupas, os mesmos cabelos e aquelas pegadas dos anos 70 que ainda están aí, nas nosas fotos. Can perto pódese estar, vivindo así de lonxe...
Eu aprendin a guiar nun seiscentos amarelo que meu pai xa non usaba e me deixaba para practicar nun prado. O primeiro sitio ó que mo deixou levar (indo eu só, e antes de ter o carné) foi ó río a lavalo (cousa "prohibidísima" hoxe).
Supoño que é asi torredebabel, eu as fotos que vexo da época arredor son moi similares. As fotos nas qeu estamos a miña irmá e máis eu cos meus pais son do ano 79. Desa viaxe teño moitas lembranzas, pero os '80 foron fantásticos, polo menos eu o recordo así.
O 600 era fantástico tamén. O primeiro coche da miña curmá era un 600 azul clariño e lle chamaban "rabolete". O pobre estaba feito unha potiña, era moi a principios dos '80, e a levou de Ferrol a Compostela moitas veces. Ainda me lembro como lle berrabamos ao pobre cando nos achegabamos á súa casa, para darlle ánimos...Aaaaarriba Rabolete, imos Raboletiño...En fin , un poema!!!!
Na publicidade da época dicíase que se venderan máis dun millón de 127. O coche máis vendido da historia en España, cando daquela practicamente só había Seat, Citröen e Renault. (Tamén só había dous canles de tv e o "Un, Dos ,Tres" o vían cada venres 25 millóns de persoas). Onde estarán agora ese millón de coches?
As veces, posiblemente máis antes ca agora, un coche é como da familia, e da mágoa pensar que os seus restos están escachados nunha chatarreiría.
A saber! Eu ainda lembro o pobre 600 da miña prima abandoado preto dun bosque, pouco ecolóxico non? Cada vez mais espido, cada vez menos azul, cada vez con máis ferruxe e silveiras no seu interior. Non sei, eu penso que acabou formado parte da terra.
Meu pai tivo un Peugeot dos antigos, antigos onde case nace minha irma. Logo tivo un 600 e cando iamos de Vigo a Acedre en Panton, Lugo habia que parar catro veces para que arrefriase. Logo tivo un Dyane 6 ("para gente encantadora") que pasou a minha propiedade ata que fun a mili e morreu. Logo tiven un Ford Fiesta matricula 0069 que me durou anos e anos ata que tiven que mercar outro coche e deixalo no desguace. Digoche que me correron unha bagullas por deixalo ali.
Por certo, duas preguntas: que e un rabolete e cal das duas nenas es ti ?.
Un saudo.
O Xeógrafo e máis eu temos agora un Fiesta, e estámos máis ledos, chámase o "pratas".
Respecto ao do nome de rabolete, pois a verdade síntoo, non che sabería dicir moi ben que significaba, heille de preguntar á miña curmá cando a vexa.
E respecto das nenas, eu son a que vai de azul, a máis pequena. A calidade das fotos non é moi boa, pero segundo a miña nai, teño e mesma cariña que entonces, ainda que con dentes, porque aí me faltaba un dos de diante.
Biquiños
"PRATAS" Ó PODERRRRRRRRRR!
Si che contara a retaila de coches que pasaron pola miña infancia e adolescencia...
O que lembro con máis agarimo é un Jeep que nos permitía acceder a tódolos curutos.
Agora o meu amor e mais eu vimos de cambiar o ford escort (xa moi velliño e demacrado)polo xuvenil ford tourneo.
Unha aperta grande.
:)
Ai os Ford...dan un xogo!
Outra aperta para ti Marinha!
Pois a miña tía tiña un sento vinte sete. Branco coido que era, e tennos levao á praia de cando en ves con il.
Era unha ghrasia, pois iamos cantando os curmás máis eu todo o camiño e a miña tía cheghaba tan desquisiada que cheghaba á area e aló caía onde houbese sitio.
Un saúdo.
Lembro moitos coches na miña familia: 600, 124 familiar e moitos outros, pero o primeiro que foi meu foi un talbot horizon no que fun pasaxeiro primeiro e conductor despois.
Concordo con torredebabel no das fotos, eu mesmo teño unha foto no parque Güell semellante á túa. Ainda que eu non levaba saia ;-D
Enviar um comentário
<< Home